bu bir yol hikayesi

Hiç sevmiyorum sandın. Şüphe duydun çoğu zaman. Sordun bana defalarca seviyor musun diye. Seviyorum bile demedim sana çok dedim hep çok. Senden vazgeçemem dedim. İlk defa o zaman bana yalan söyledin ben de diye. Benim geçmişten gelen çok yaram vardı ilk başlarda kendime de sana da güvenmedim bu yüzden. Sonra bir baktım o yaralardan eser bile kalmamış çocuk. Senin her gülümsemenle her günaydınınla ben daha iyi bir insan olmuşum. Sevgi varsa korku yoktur demiştin bana. Tam da korkularımı yenmişken yapılacak şey miydi beni en acıtan yerimden vurmak. Beni hayal ettiğim herşeyin yalan olduğuyla karşı karşıya bırakmaya değer miydi. Hiç mi bişey katmadım sana bir hoşaçakalı bana çok gördün. Hiç mi sevmedin beni. Ya da en son ne zaman sevdin. Bu kadar kolay olmasın dedin gitmek belki de en zoruydu benim için. Araya mesafe sokmak. Susmak. Sırf bir daha bağırma diye sessiz sedasız ağlamak. Kolay olmayacaktı zaten biliyordum. Ama bu kadar zor olmasını tek başıma kaldıramıyorum. Şimdiden gözlerini özledim bile. Bundan sonrası ne olacak bilmiyorum. Belki bir gün yeniden konuşuruz seninle. Bensiz gerçekten mutlu musun. Benden gerçekten vazgeçtin mi. Sahi sen benim gözlerimi ne çabuk unuttun