bu gece burada olanları kimse bilmeyecek. birilerine bir şeyleri anlatmayı bırakalı çok ama çok uzun zaman oldu zaten. insan yalnızlığına ne kadar da çabuk bağlanıyormuş ya öyle. yalnızlığa ne kadar da çabuk alışıyormuş insan. tüm insanlardan gitmek ne demekmiş kanata kanata öğretiyormuş hayat. affedemediğim insanlar var. zamanın merhem olup zamanla yürekten affettiğim insanlar var. hiçbirinin haberi bile yok. yüzlerine yüzlerine söylemek istiyorum. seni hala affetmedim seni ise sonsuza kadar affettim bir daha kızmayacağım diye.
ilk aşkımdı ilk affedilemeyen. çok sevmiştim. iliklerime kadar sevmiştim belki de. hayat yolları ayırdı tekrar birleştirdi. hatalardan bir gram ders almayarak herşey çöpe atıldı. kızdım kırıldım küstüm hiç sevmedim dedim affetmem dedim. en önemlisi unutamam ben bu acıyla yaşayamam dedim. şimdi yüzümde bir tebessümle yazıyorum bunları. barıştım,affettim.bağışladım.o acıyla yaşayıp başkası için acı çektim. sevmiştim yine sevdim. elbette ki yeniden sevicem. sadece kırgınlık kaldı geriye. ama öznel değil kırgınlığım o yüzden kolay kolay geçmeyecek.
sonra tam da sular duruldu ben aradığım insanları çevreme topladım derken hayatım mahvoldu. hiç üzülmemiş gibi üzüldüm. hiç ağlamamış gibi ağladım. hiç kızmamış gibi kızdım. eski defterde dostun adı yazıyorsa ve hakikaten o insan sizin için kıymetli biri ise acı da kırgınlık da katlanıyormuş. geçmez dedim kendime gelemem sandım ama o da geçti herhalde şimdilerde.
yalnız kırgınlık geçmedi.
bi daha sevmem derken bi anda öyle bir sevdim ki kendim bile şaşırdım bizim güzel gözü. ergenler gibi evden mi kaçmadım. kendimi parklarda ağlarken mi bulmadım. hiç gitmediğim yerlere de gittim onunla. çok da güldüm. çok da ağladım. yarıştırsak şimdi hangisi diğerini geçer bilmiyorum inanın. hepsi birbirine öyle girdi ki. o günleri unutmadım daha. bana yapılanları daha unutmadım.
ve şu an bu denli ayakta durmaya çalışıyorsam bir hesap günü geleceğini bildiğim için. daha önce çok sabrettim geldi. o sayfa öyle kapanabildi. bu da böyle bitmeyecek. bitmemeli. böyle biterse en çok bana yük. zaten en çok bana haksızlık bu yapılan da.
ilk aşkımdı ilk affedilemeyen. çok sevmiştim. iliklerime kadar sevmiştim belki de. hayat yolları ayırdı tekrar birleştirdi. hatalardan bir gram ders almayarak herşey çöpe atıldı. kızdım kırıldım küstüm hiç sevmedim dedim affetmem dedim. en önemlisi unutamam ben bu acıyla yaşayamam dedim. şimdi yüzümde bir tebessümle yazıyorum bunları. barıştım,affettim.bağışladım.o acıyla yaşayıp başkası için acı çektim. sevmiştim yine sevdim. elbette ki yeniden sevicem. sadece kırgınlık kaldı geriye. ama öznel değil kırgınlığım o yüzden kolay kolay geçmeyecek.
sonra tam da sular duruldu ben aradığım insanları çevreme topladım derken hayatım mahvoldu. hiç üzülmemiş gibi üzüldüm. hiç ağlamamış gibi ağladım. hiç kızmamış gibi kızdım. eski defterde dostun adı yazıyorsa ve hakikaten o insan sizin için kıymetli biri ise acı da kırgınlık da katlanıyormuş. geçmez dedim kendime gelemem sandım ama o da geçti herhalde şimdilerde.
yalnız kırgınlık geçmedi.
bi daha sevmem derken bi anda öyle bir sevdim ki kendim bile şaşırdım bizim güzel gözü. ergenler gibi evden mi kaçmadım. kendimi parklarda ağlarken mi bulmadım. hiç gitmediğim yerlere de gittim onunla. çok da güldüm. çok da ağladım. yarıştırsak şimdi hangisi diğerini geçer bilmiyorum inanın. hepsi birbirine öyle girdi ki. o günleri unutmadım daha. bana yapılanları daha unutmadım.
ve şu an bu denli ayakta durmaya çalışıyorsam bir hesap günü geleceğini bildiğim için. daha önce çok sabrettim geldi. o sayfa öyle kapanabildi. bu da böyle bitmeyecek. bitmemeli. böyle biterse en çok bana yük. zaten en çok bana haksızlık bu yapılan da.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder