yazmak ne güzel şey be yüreklice, yürekli olmak ne güzel. bi polar düzensizliğim var benim.

diğer bir degişle manik depresif.

insanları kış, soğuk mutsuz edip depresif hale getirir ben bu lanet yüzünden her mevsim geçişinde yaşıyorum bunu

korkuyorum ben.

sevilmemekten sevilmemiş olmaktan ölesiye korkuyorum bu ara

ölmekten çok korkuyorum

bu dünyadan bi bok başaramayıp bi hiç gibi ayrılma düşüncesi kafamda filler tepiştiriyo.

sevmek ne demek bilmemekten korkuyorum

bencil bi insan olmaktan korkuyorum.

acılarımla yüzleşemiyorum bu ara. hep bir kaçma halindeyim

dikkatimi toplayamıyorum.

aylardır kitap okumadığımı farkettim.

ne zamandır klasik müzik dinlemedim.

belgesel izlemiyorum.

boş bi insan olmaktan korkuyorum

oysa ki ne güçlü hissederdim kendimi

zaman akıp gidiyor ve tuamıyorum sanki.

her geçen gün daha da yalnızlaştırıyor beni duygudurumum.

yazmak istiyorum yalnızca her an yazmak.

güven duygusu yok edilmiş biri olarak bir ayagım tökezleyerek yürüyorum.

yine aynı yalanlara kapılmaktan korkuyorum.

körelmekten hissizleşmekten korkuyorum

umursanmamaktan korkuyorum hatta en çok bundan.

çokça d üşünüyorum neden artık ağlayamadığımı.

ağladığımda neden soluğum kesiliyor sahi.

bir destek arıyorum kendime.

beni böyle sevecek.

peki ya ben nasıl seviyorum ?

böyle düşündükçe hep karşımdakine hak veriyorum

hayatımı kaydıran hatam bu olsa gerek

bir müddet sonra o acı içimde öyle bir büyüyor ki başa çıkamayıp unutmak affetmek istiyorum karşımdakini

geri dönmelerim bu yüzden hep.

ilk zamanlar iyi geliyor bu affetmeler.

sonra anlıyorum ki bazı şeyler affedilmiyor.

öyle bir zamanda gel ki bana durulayım.

mis kokulu göğsüne yatırmak için gel

yalnızca beni koklamaya gel

gerçekten sevmeye çalışmak için gel.

yalvarırım çabuk gel yalnız uyunmuyor.